...BICARA KEMANUSIAAN...

TTun_Teja

Ruang kelas kecil itu dipenuhi murid yang wajahnya tidak jauh berbeza dengan wajah anak-anak kelaparan di luar sana..

TTun_Teja

pucat, letih, tetapi patuh pada kehidupan.

TTun_Teja

Guru mereka ,

TTun_Teja

memandang William yang melangkah masuk dengan debu melekat di buku teksnya.

TTun_Teja

“William, are you still working on your project?” soalnya

TTun_Teja

“Yes, sir. I almost finish the blades.”

TTun_Teja

“Good.
Innovation needs stubbornness, William.
You have both.” kata gurunya

TTun_Teja

“I guess that’s a compliment, sir.” William sebyum

TTun_Teja

" It is" balas gurunya, menepuk  bahu William

TTun_Teja

Namun,

TTun_Teja

ketika hari berlalu,

TTun_Teja

kabar mengenai rakyat desa yang mula jatuh sakit semakin banyak.

TTun_Teja

Bayi-bayi menangis tanpa suara,

TTun_Teja

ibu-ibu merangkul anak mereka dengan mata yang kosong,

TTun_Teja

dan tanah tidak lagi menawarkan apa-apa selain retak yang semakin dalam.

TTun_Teja

Pada petang itu, ketika William membawa
pulang beberapa besi buruk yang dijumpainya,

TTun_Teja

dia melihat ibunya duduk di luar rumah sambil menggenggam sesuatu.

TTun_Teja

Ketika dia mendekati,

TTun_Teja

dia melihat itu adalah pakaian kecil adiknya, Tiyamike.

TTun_Teja

Yang dulu berbau sabun murah.